Dzielnica z historią
Od winnic do najbardziej tętniącej życiem dzielnicy Pragi
Zbocza pod Vítkovem aż do XIX wieku pokrywały winnice. Potem Żiżkov niemal z dnia na dzień wyrósł na dumne robotnicze miasto — nazwane na cześć Jana Žižki, jednookiego husyckiego wodza, który na wzgórzu powyżej pokonał w 1420 roku wyprawę krzyżową. Od 1881 roku samodzielne miasto, w 1922 roku Żiżkov przyłączył się do Wielkiej Pragi — razem ze swoimi kamienicami czynszowymi, tramwajami i większą liczbą gospód na ulicę niż gdziekolwiek indziej w mieście.
Nasze trzy kamienice — Štítného 13, Cimburkova 14 i 15 — wyrosły właśnie podczas tego wielkiego rozkwitu i witają ludzi od tamtej pory. Poniżej znajdziesz dzielnicę taką, jaką zastaliby nasi goście przed dziesiątkami lat, sfotografowaną z tych samych miejsc dzisiaj.
Ulica Štítného · pocztówka, początek XX wieku
Kawałek dalej naszą własną ulicą Štítného stało jedno z pierwszych kin na Žižkovie. W latach 1912–1913 przedsiębiorca Vilém Weiss przebudował część dawnej sali teatralnej na rogu ulicy Chlumova na Pierwszy Żiżkowski Teatr Kinematograficzny; od 1934 roku wyświetlał filmy jako Bio Pokrok, aż zamknięto go w 1949 roku. Przebudowa w latach 2005–2006 zmieniła go w studio filmowe Pokrok, zachowując oryginalną secesyjną fasadę, którą do dziś mijasz przy Štítného 34.
Te same ulice, sto lat później
Historyczne zdjęcia ulic wokół hotelu, sfotografowane ponownie z tych samych miejsc.
Restauracja U Štítného, w sąsiedniej kamienicy
Narożna restauracja sfotografowana ze stałymi bywalcami w 1929 roku — pod nazwą U Tomáše Štítného nalewa czeskie piwo do dziś.
Ulica Seifertova z linią tramwajową
Główna żiżkovska arteria, kiedyś z tramwajem konnym i pierwszymi elektrycznymi — po tych samych torach obok hotelu jeżdżą dziś linie 5, 9 i 26.
Skwer pod hotelem
Zadbany parkowy skwer z początku wieku pozostaje zielonym zakątkiem dzielnicy także po stu latach.
Ulica Cimburkova — nasza własna ulica
W latach sześćdziesiątych Żiżkov był w dużej mierze zaniedbany; dziś te same kamienice są odnowione. Szyld HOTEL po prawej oznacza naszą ulicę — właśnie przy Cimburkovej stoją dwie z naszych trzech kamienic.
Cimburkova podczas remontu
W 1964 roku akurat wymieniano tu nawierzchnię — ta sama Cimburkova w zwykły powszedni dzień.
Ulica Milíčova — widok na kościół św. Prokopa
W narożnej dawnej pralni „Prádlenka" jest dziś minimarket, ale widok w górę na neogotycki kościół się nie zmienił.
Ulica Milíčova — widok na wzgórze Vítkov
Zielone zbocze Vítkova zamyka widok dawniej tak jak dziś — pięć minut pieszo od hotelu.
Narożnik, który już nigdy nie odrósł
W lutym 1945 roku Pragę omyłkowo trafił amerykański nalot zmierzający na Drezno i kamienica na tym narożniku (Štítného i Milíčova) została zniszczona. Parcela nigdy nie została ponownie zabudowana — a zbiegiem okoliczności dziś parkują na niej goście naszego hotelu na zamkniętym parkingu monitorowanym kamerą. Najedź kursorem na zdjęcie z 1945 roku, a ożyje w kolorach.
Jeszcze jeden rozdział
Trzy z tych kamienic witają dziś gości
Prześpij się w kawałku żiżkovskiej historii — dziesięć minut od Starego Miasta.
Sprawdź dostępność